हतारमा जीवन

मर्दैछु हिजो भन्दा आज एक दिन वढी

 हुदै भोलि…पर्सी क्रमश

धकेल्दैछु निरन्तर मृत्युयात्रामा पाइलाहरु

तर दुनियाको आखामा

मेरो जीउदो लाश उठाउने

कोही मलामी भएनन् यहा

छन् खचाखच गाउ,शहरमा

मैले मलामी ठानेका मान्छेहरु

तर वेपर्वाह हिडीरहेछन् सडकमा

म जस्तै लाश वनेर जीउदै

 जगतमा जीवन कुनै दिन रहन्न भन्ने

थाहा पाएर पनि

वाच्नेभिस्सा थपीरहन्छु वारम्वार

अनि जीउने वाहानामा

आफन्त खोज्छु

नाता जोड्छु

र उनीहरु कै आसपासमा आत्मियताको न्यानो ओड्छु

तत्क्षण पराजीत भए झै लाग्छ मृत्यु पनि

हो त्यसैवेला निशंकोच ओठमा फुल्छन्

असंख्यौ गुलावी मुस्कानहरु

त्यो एउटा आभाष मात्र हो मेरो

वाचेकै छु कि भन्ने

तर त्यो पलमा पनि काहा रोकिएको हुन्छ र ?

मृत्युश्रृंखला

माटोमा टेके कै दिन सुभारम्भ भएको मृत्युयात्रा

निक्कै हिडीसकिएछ आज सम्ममा

किनकी त्यो मैले आफैलाई छाम्दा थाहा पाए

लाग्छ मृत्युको नजरमा

अजम्वरीको वुटी खोज्दै वाचेका छौ भने

केवल त्यो भ्रम मात्र वाचेका हौ

किनभने वाच्नुको निरन्तरतामा

पीइरहेका  हुन्छौ मृत्युको स्लोपोइजन

यहा हरदम संसारीक मोहमा फसेर

कहिलेकहि आफैलाई भुल्दा

जीवन त्यसवेला मात्रजीवन झै लाग्छ

हुन त यो अकाट्य मृत्यु काहा छैन र ?

यत्रतत्र ,सर्वत्र

सर्वकालिन फैलिएकै छ जगतमा
लाग्छ  त्यसैको  पृष्ठभूमीमा जीवन सौदा गरेर

यता अलिकति वाडिदै उता अलिकति चुडिदै

सम्झेर पुन विर्सदै

हतारमा जीवन

मर्दैछु हिजो भन्दा आज एक दिन वढी

हुदै भोलि…पर्सी  क्रमश

धकेल्दैछु निरन्तर मृत्युयात्रामा पाइलाहरु

किनकी आखा कै सामुन्ने

घट्छन् घटीरहन्छन्

सोच्दै नसोचेका/देख्दै नदेखेका

घट्नाहरु

श्रृड.खलावद्घ/चरणवद्घ

कोही लुटिन्छन्/कोही भुटिन्छन्

कोही चुडिन्छन् /कोही किचिन्छन्

आङै सिरीड. हुने

एउटा कृतिम चलचित्रको

हरर दृश्यहरु जस्तै

गाउ/शहरले

चुपचाप भोग्ने वलत्कृत क्षणहरुले

जिउदै लाश वनेकाछन् यसरी सपनाहरु

र थिचिएकाछन् सन्त्रासले

कैयौ रहरहरु

आदीम मनस्थिती

स्वबिवेकको घृणास्पद प्रयोग

अनवरत युद्घको मैदान जस्तो

कोही लडिरहेछन्/कोही हासी रहेछन्

कोही शोक सन्तप्त/कोही सिदुर पुछि रहेछन्

कोही हुस्कि/कोही व्रान्डीमा रमाई रहेछन्

कोही विजयघोष/कोही मृत्युगीत गाईरहेछन्

यो मनोमानीको कुम्भमेलामा

हिंस्रक पाइलाहरुको घुइचो मात्र छ

हारगुहार छैन कसैले कसै माथी

तर पनि सम्वेदना गुमाएका मान्छेहरु

भन्ने गर्छन्

थोपा थोपा मीले नदी बन्छ

नदी नदी मीले सागर बन्छ

तर किन सुकिरहेछ थोपाहरुमा नदी ?

तर किन विलाइरहेछ नदिहरुमा सागर ?

यहा यस्तै विडम्वना छाउछ सदैव

दुख्नु अव दुख्दैन

पाशविक नरसंहारहरुले

किनभने ढुङ्गा वनेका छन् दुख्नुहरु

त्यसैले ब्यर्थ छ

हाम्रो उपस्थिती यो माटोमा

किनकी स्वतन्त्र आवाज उमार्ने

मुखभरी बाध्यताको पट्टी वाधेर

निःशब्द हुनुले

तर्सथ

रमीते मात्र रहेछौ हामी वर्तमान परिस्थितीको

किनकी आखा कै सामुन्ने

घट्छन् घटीरहन्छन्

सोच्दै नसोचेका/देख्दै नदेखेका

घट्नाहरु

एउटा कृतिम चलचित्रको

हरर दृश्यहरु जस्तै

श्रृड.खलावद्घ/चरणवद्घ

कोही लुटिन्छन्/कोही भुटिन्छन्

कोही चुडिन्छन् /कोही किचिन्छन्

जिजीविषा ढाकर वोकेर

मान्छेहरु

उडान भर्छन् टाढा सडकको ढाड कुल्चदै

उस्तै सडक भित्रको म

जिउनुले निचोरीदै

अड्कल्छु नाप

अस्तित्वको

महानताको

पाइतालाको

र त्यसका आयतनहरु

रुखवाट झरेको पात

वतासको घुस्साले विनावित्थामा भकुरेर

दोक्च्याए झैं

दिनचर्याको खेल मैदानमा

घमसान वुलफाइट जुझ्दा

वेस्वादले पराजित भएको म

लखतरान ढल्छु साझ

दिनभर स्मृतिपटमा कोचारेका

अथाह भोगाइहरु

डाम्छु अनहार भरी

र घटुक्क निल्छु तितो अनुभति

स्वभिमान ठड्याएर औसत जिवन वाच्नलाई

व्यहोर्छु अनेकौ हैरानीहरु

अप्ठ्यारो परिस्थितिमा उपेक्षाले डढेर

कोसौ दुर भाचिन्छु आफ्नै झुण्डवाट

जहा आत्मियता रोपेर

निमोठ्नु पर्छ नफक्रदै

विहानीले आखा नउघार्दै

अनियन्त्रित समस्याहरुको भिडले

मेरै विरुद्ध

नारा घन्काउछ

जलुस तन्काउछ

र वर्साउछ ढुङ्गामुढाहरु

यसरी हमला सहनु पर्दा

लाग्छ ठुलै अपराधी हु म

तर नियति

जव वढ्दै आउछ म तिर

तव त्यसले टेकिने सडक वन्न वाहेक

वाकी उपाय रहन्न कुनै

वेनाप समयको क्यान्भास

जसको वक्षस्थलमा

किरीङमिरीङ

धर्सैधर्सा र थोप्लाहरु

लाग्छ अमूर्त कलकारले जीवन रित्याएर

वैश उभ्याए जस्तो

समग्रमा

अमूर्त आकृतिहरुको कोलाहल

जस्ले वातावरण नै अमूर्त वनेको छ

त्यहा धकेलेर आफैलाई फ्याक्छु दृष्टि

र छाम्छु

कोण प्रतिकोणवाट

अवस्थित

विम्व र प्रतीकहरु

रङ्गले फैलाएका तरङ्गहरु

जसले जसरी पोते पनि

आफ्नै शैलीमा वाच्ने

यी रेखाचित्रहरु

जीएकाछन् अनेकार्थले

म रङ्गमा हराउने कुचिकार होइन

तर पनि रङ्गाउनुको वाध्यताले

घोल्दैछु वेअन्दाज मस्तिष्कमा रङ्गहरु

सोचिरहेछु चित्रकारले झै

कुन रङ्गमा के सामेल गरौ

र चाहेको आकार दिउ किरीङमिरीङलाई

सोचिरहेछु धर्सालाई

कहावाट कहा सम्म तानौ -

र सरल ढङ्गले विश्वास जोडौ

सोचिरहेछु थोप्लाहरुको अस्तित्वलाई

जीउनुको मान्यताले

कसरी व्युझाउ -

सोच्दासोच्दै

वदलिन्छु अमूर्त रेखाचित्रहरुमा

ओहो त्यहा पनि उस्तै संसार

जीवन

सपना

मैले भोगे र देखेका सवै सवै कुराहरु

सुनेको थिए

सपनाको देश हुन्छ भनेर

के यथार्थ हुन् -

आखा भरी छचल्किएका दृश्यहरु

रुमलिन्छु अन्योलमा

तर पनि वाच्नुसंग जीवनलाई

दौडाउछु नया भूगोलमा

यसरी नै

वेनाप समयको क्यान्भासमा

उद्घाटिक रङ्ग विरङ्गका आकृतिहरु

र त्यसका प्रकृतिहरु

केलाउदै थाकेको छु हरदिन

किनभने आजको दुनिया

औपचारीकतामा खुम्चिए पछि

आफन्तको परिधी

झन अमुर्त लाग्छ

क्यान्भासको रेखाचित्रहरु भन्दा पनि

तै पनि आयतनमा

कोर्न खोज्छु अमूर्त आफ्नै

जिवनचित्र